Hemen her gün bir tanesini kaybettigimiz silgileri üretmek aslında elimizde ovalamak kadar kolay değil. Milyon dolarlık makineler, kimyasal formuller gerektirir. Standart bir silgiyi ele alalım mesela...Önce kauçuk hamuru hazırlanır. Kauçuğun silgi olabilmesi için içine, silme özelliğini verici, sürtünme özelliğini düzenleyici, renk verici bilimum kimyasal ilaç karıştırılır. Sonra bu hamur kocaman makinelerde preslenir, pişirilir. Ordan kesme makinesine alınır. İstenen ebatta ve şekilde kesilir. Daha sonra baskı makinesine geçer; üzerine firma adı basılır, sonra paketlenir. Tüm bu işlemler sırasında elde kalan artık silgi parçaları ziyan edilmez; öğütülür, azar azar yeni yapılan hamurun içine karıştırılır.
Kalemin fedakar hizmetçisi silgi... Yapılan hataları düzeltmekte en iyi arkadaş, kusurları örtmekte iyi bir dost... Kalem ne kadar kendini bilmez davranırsa davransın, o yorulmadan usanmadan arkasındadır yıllardır ayrılmadığı efendisinin..Bütün işi emektarcı yüklense de senelerin eskitemediği bir bağ vardır aralarında...
İlkokul, lise, üniversite... Dirsek çürüttüğümüz sıraların üstünde kalan hatıra... Gömleğimize yapışan, kızarak silkindiğimiz silgi tozları... Halbuki yaptığımız hataları silerken, sonrasın da ne de çok sevinirdik..Küçük ama marifeti bol bu emektarcının hayatımızdaki hataları da silip yok etmesini isteriz bazen... Ama yaşanmışlıklar olmasa bir daha yapmama kararının ne demek olduğunu bilebilir miydik? Görmezden gelip, kaale almadığımız silginin az da olsa hayatımızdaki yerinin sadece yanlık yazıları silmekten ibaret olmadığını vurgulayabilmişimdir umarım...
Dileğim, kalemimin silgimden önce bitmemesidir. Çünkü, biliyorum ki yazdıklarımın ve yazacaklarımın gölgesinde kalacak sildiklerim...
